Əlvida, silah!. Эрнест Миллер Хемингуэй
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Əlvida, silah! - Эрнест Миллер Хемингуэй страница 2
![Əlvida, silah! - Эрнест Миллер Хемингуэй Əlvida, silah! - Эрнест Миллер Хемингуэй Dünya ədəbiyyatından seçmələr](/cover_pre1180853.jpg)
O məni görən kimi dərhal dedi:
– Əla xəbərim var! Birlikdə miss Barkliyə qonaq gedəcəyik.
Mən boyun qaçırdım. Ancaq o təklifində israr etdi:
– Mənimlə gedəcəksiniz! Çünki bunu mən sizdən xahiş edirəm. Elə eləyin ki, onun xoşuna gələsiz.
Çar-naçar razılaşdım.
– Yaxşı! Onda icazənizlə özümü qaydaya salım.
İngilis hospitalı hansısa almanın müharibədən əvvəl tikdirdiyi böyük villada yerləşirdi. Biz gedəndə Miss Barkli villanın həyətindəki bağda idi. Yanında isə bir şəfqət bacısı vardı. Rinaldi və mən onlara hərbi qaydada salam verdik. Miss Barkli adımı soruşdu.
– Frederik Henri, – deyə mən cavab verdim.
Miss Barkli boyca xeyli hündür idi. Sarışındı, dərisi qızılı rəngə çalırdı, qonur gözləri vardı. Əlində oyuncaq qamçıya oxşayan bir əlağacı tutmuşdu.
– Bu bir zabitindir, – dedi. – Onu keçən il öldürdülər. Çox yaxşı oğlan idi. Mən onunla ailə qurmalıydım.
– Siz çoxmu nişanlı qaldınız?
– Səkkiz il.
Rinaldidən yanındakı şəfqət bacısının adını soruşduq. Məlum oldu ki, bu, miss Ferqyusondur və əslən şotlanddır. Onlarla xeyli söhbətdən sonra vidalaşıb evə qayıtdıq.
Yolda Rinaldi dedi:
– Miss Barklinin məndən çox səndən xoşu gəldi. Amma şotland qızı da qəşəngdir.
– Əlbəttə, qəşəngdir. O sizin xoşunuza gəlir?
– Yox, – Rinaldi qəti cavab verdi.
5
Ertəsi gün mən yenə miss Barklinin yanına getdim. Bu dəfə o, bağda deyildi. Hospitalın baş şəfqət bacısı ilə qarşılaşdım. O mənə dedi ki, miss Barkli bu gün növbətçidir. Əlavə etdi ki, onu görmək üçün saat 7-dən sonra gələ bilərəm.
Deyilən vaxtda gəldikdə isə miss Barkli bağdakı skamyada oturmuşdu. Miss Ferqyuson da onunlaydı. Elə bil gəlişimdən sevindilər. Bir az sonra miss Ferqyuson üzr istəyib getdi.
– Yaxşı qızdır, – mən onun arxasınca dedim.
– Əlbəttə, çox yaxşı qızdır, – miss Barkli təsdiqlədi. – İtalyanlar qadınları cəbhə xəttinə bu qədər yaxın buraxmaq istəmirdilər. Biz burda xüsusi rejimdə işləyir və yaşayırıq.
– Bəs mən bundan sonra da bura gələ bilərəm?
– Əlbəttə… Bircə müharibə tez qurtarsaydı…
– Gəlin, müharibəni unudaq.
– Bu o qədər də asan deyil. Hər halda, qoy siz deyən kimi olsun: müharibəni unudaq.
Artıq şər qarışmışdı. Biz qaranlıqda bir-birimizə baxdıq. O mənə indi daha da gözəl görünürdü. Əlini tutdum. Qız əlini çəkmədi. Qaranlıqda əyildim ki, onu öpüm. Anidən üzümə bərk bir şillə dəydi, gözlərim yaşardı.
– Bağışlayın məni, – qız dedi.
– Siz düzgün hərəkət etdiniz.
– Yox, qətiyyən düz eləmədim. Gərək məni bağışlayasınız.
– Dedim axı, sizin hərəkətiniz doğru idi. Mən buna görə qətiyyən acıqlanmıram, – azacıq susub əlavə etdim. – Siz çox gözəlsiz.
O güldü. Güldüyünü ilk dəfə görürdüm.
– Siz yaxşı oğlansız, – miss Barkli dedi.
– Heç də yox.
– Hə. Siz mehribansız. İstəyirsiz, mən özüm sizi öpüm.
O məni öpdü, mən isə onu qollarımın arasında sıxdım. Ürəyimin necə şiddətlə döyündüyünü hiss edirdim. Bu vaxt onun başı çiynimə düşdü. Anladım ki, başını çiynimə qoyub ağlayır.
– Əzizim, – dedi, – siz mənimlə həmişə mehriban olacaqsız, deyilmi?
Mən onun saçlarını oxşadım. Hələ də ağlayırdı.
Sonra mən onu villanın qapısına qədər ötürdüm. Evə qayıdıb öz otağıma qalxdım. Rinaldi yatağında uzanmışdı. O mənə baxdı.
– Deməli, miss Barkli ilə işləriniz düzəlir?
– Mən onunla dostam.
Sonra yatağıma girdim. Rinaldi isə kitab oxumağa davam etdi.
6
İki gün boyunca postlara baş çəkdim. Hər dəfə də evə qayıdanda artıq çox gec olurdu. Odur ki miss Barkli ilə ancaq üç gün sonra, axşam görüşə bildim. Bağda olmadığı üçün onu hospitalın dəftərxanasında gözləməli oldum.
Gördüm ki, Ketrin Barkli vestibülə girdi. Mən ayağa durdum.
– Axşamınız xeyir, mister Henri, – dedi.
– Axşamınız xeyir, – dedim.
Biz xiyabandan dönüb ağacların altındakı cığırla getdik. Mən onun əlindən tutdum. Sonra dayanıb onu öpdüm. Bir qədər getdik və yenə ağacın altında dayandıq. Onu özümə tərəf çevirdim. Gördüm ki, gözləri qapanıb. Mən onun yumulmuş gözlərindən öpdüm. Ağlımdan keçdi ki, görünür, azca ağlı çatmır. Bilirdim ki, Ketrin Barklini sevmirəm, heç sevmək fikrində də deyiləm.
O, aşağı, otlara baxırdı.
– Sizinlə pis bir oyuna başlamışıq.
– Nə oyun?
– Özünüzü bilməməzliyə vurmayın.
– Siz başqa adamların fikrini həmişə duya bilirsiz?
– Həmişə yox. Lakin sizinkini duya bilirəm. Özünüzü elə göstərirsiz ki, guya məni sevirsiz. Buna ehtiyac yoxdur.
– Axı, həqiqətən, mən sizi sevirəm.
– Bəli, siz mehribansız. Deməli, bundan sonra da mənim yanıma gələcəksiz?
– Əlbəttə.