Echo z otchłani. Remigiusz Mróz
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Echo z otchłani - Remigiusz Mróz страница 4
![Echo z otchłani - Remigiusz Mróz Echo z otchłani - Remigiusz Mróz Chór zapomnianych głosów](/cover_pre564998.jpg)
Channary Sang spiorunowała ją wzrokiem.
– Nimi? – zapytała. – Twój chłoptaś zabrał tego zawszonego kundla?
– Obawiam się, że tak.
Jaccard skinął na Gideona, a ten dla formalności upewnił się, czy ich przypuszczenia były trafne.
– Kriokomora pusta – powiedział. – I podpisuję się pod pomysłem Ellyse, panie majorze. Musimy…
– Jedyne, co musimy, to nie podejmować zbędnego ryzyka – uciął Loïc. – Nie wiemy, co tam się wydarzyło. Nie wiemy, co zastaniemy na powierzchni. Być może znajduje się tam to, co zniszczyło naszą planetę. I nie ma tam ani jednego człowieka.
– A może to tylko automatyczny sygnał SOS i nic ponadto – zauważyła Nozomi.
Przez moment milczeli.
– Trzeba powiadomić pozostałych – odezwała się w końcu Ellyse. – I jeśli nadal respektujemy hierarchię służbową, decyzja należeć będzie do pułkownik Romanienko z ISS Galileo.
– Oczywiście – odparł Jaccard.
3
Przy podejściu do wyspy Håkon bacznie obserwował wskazania sensorów i ostatecznie uznał, że tutejsze wiatry znacznie przerastają jego umiejętności pilotażu. Tristan da Cunha przez lata stanowiła miejsce niezdobyte dla środków powietrznego transportu – dostać można było się tu jedynie drogą morską.
– Przejmij stery – powiedział do Dija Udina.
– Dlaczego?
Lindberg spojrzał na niego spod byka.
– Bo jesteś nawigatorem. Lepiej sobie poradzisz.
– Nie, dziękuję.
– Co?
– Przyprowadziłeś nas tutaj, to teraz przyziem tego gruchota. Mnie tam na życiu nie zależy, Jaccard i tak mnie w końcu dorwie.
– Bierz ten wolant.
Alhassan mruknął coś pod nosem, ale przejął kontrolę nad promem. Håkon nie sądził, by czymkolwiek ryzykował, oddając mu sterowanie. Nie było żadnego sposobu, by Dija Udin zagroził załodze Kennedy’ego lub innych statków.
Boczny podmuch szarpnął wahadłowcem, a Alhassan puścił wiązankę przekleństw. Podziałała na astrochemika krzepiąco. Gdyby towarzysz zaczął się modlić, jak niegdyś przed Terminalem, poczułby się zaniepokojony.
– Posadzisz nas?
– Tylko jeśli wybierzesz inne miejsce. Ta wyspa to pieprzony wulkan.
– Nie, musimy wylądować tutaj.
– Skrawek ziemi jak każdy inny.
– Niezupełnie.
Sam nie wiedział, skąd płynie przekonanie, że właśnie tutaj powinni się znaleźć. Z pewnością koncha miała z tym coś wspólnego – tyle że jej nosiciel nie miał pojęcia co. Kolejne podmuchy sponiewierały statek, a załogantami rzuciło na boki. Szybko przekonali się, że to jedynie początek. Im bliżej górzystej wyspy się znajdowali, tym bardziej nimi targało.
By utrzymać prędkość i trajektorię podejścia, Alhassan zaczął szarpać się z wolantem. Håkon obserwował to z rosnącym niepokojem.
– To… jest… kurwa… daremne… – poinformował go Dija Udin, w przerwach zapierając się z całej siły.
– Uda się – odparł Skandynaw, łapiąc się bocznego panelu.
– Nie masz… pojęcia, o czym… mówisz.
– Widzę, że zbliżamy się do ziemi. Jest do…
Promem rzuciło na bok, a Alhassan nie zdążył w porę skontrować. Odchyliło ich od poziomu na tyle, że gdyby znajdowali się tuż nad powierzchnią, z pewnością by w nią zaryli.
– Widzisz? – zapytał nawigator. – Jeden taki podmuch i będzie po nas.
Dopiero teraz Håkon zreflektował się, że szalejące tu wiatry nie mogą mieć wiele wspólnego z wichrami wiejącymi niegdyś nad Tristan da Cunha. Klimat planety musiał się zmienić, a prądy powietrzne się nasiliły, sprawiając, że miejsce to stało się jeszcze bardziej niedostępne.
Lindberg przestał o tym myśleć, gdy rozległ się komunikat ostrzegawczy o zderzeniu z ziemią. Komputer pokładowy beznamiętnym głosem oznajmiał, że ta znajduje się tuż pod nimi.
– Podciągnij maszynę. W górę, w górę.
Poniewierany Håkon obrócił się do pilota.
– Słyszysz to?
– Podciągnij maszynę.
– Słyszę aż za dobrze.
– W górę, w górę.
– Nie rozbijesz nas?
– Trudno powiedzieć.
Wahadłowiec niemal otarł się o urwisko, a potem przechylił na bok. Lindberg widział już ziemię – odległość była zdecydowanie za mała.
– Wyrównaj, wyrównaj.
– Masz za duży odchył!
Dija Udin zaklął pod nosem, siłując się z wolantem. Skandynawowi przeszło przez myśl, że nie wygląda to najlepiej. Zaraz potem przestał snuć takie rozważania, bo gdy minęli zbocze góry, zerwała się jeszcze większa wichura.
– Fønvind…
– Co?! – Alhassan starał się przekrzyczeć huk.
– Wiatr fenowy…
– Nie słyszę cię, sukinsynu! – ryknął Dija Udin, odpalając boczne silniki manewrowe, by prom poradził sobie z kolejnym podmuchem. Håkon nie wiedział nawet, czy odbili w dobrą stronę. Cały statek się trząsł, a on skupiał się jedynie na tym, by nie uderzyć głową w któryś z paneli. Zaparł się w fotelu i z trudem przepchnął ślinę przez wyschnięte gardło.
Sygnały alarmowe wyły w najlepsze, a beznamiętny głos nadal oznajmiał, że pilot powinien jak najprędzej podciągnąć maszynę. Lindberg pomyślał, że brzmi to jak odczytywanie epitafium.
Potem statkiem rzuciło mocno w górę. Skandynaw uderzył o sufit i poczuł wilgoć na czubku głowy. Jego zmysły ledwo zarejestrowały rozchodzący się stamtąd ból, a kolejne szarpnięcie wyrwało go z fotela. Przetoczył się po podłodze, która nagle stała się pochyła.
Ostatnim, co