Onse Vaders. Karin Brynard
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Onse Vaders - Karin Brynard страница 18
![Onse Vaders - Karin Brynard Onse Vaders - Karin Brynard](/cover_pre706060.jpg)
“Die slagoffer se man, Malan du Toit, hoe kom hy aan sy geld?”
“Ou Kaapse adel, die Du Toits. Glo Franse herkoms.”
“Hugenote.”
Sy kyk hom onbegrypend aan.
“Klomp Protestantse hoëlui in Frankryk iewers in die agttienhonderds wat moes vlug toe hul Katolieke koningin hulle begin keelaf sny het.”
“Bietjie voor my tyd,” merk sy droogweg op. “Maar jy ken die rangorde onder die wittes hier in die Boland? Die Du Plessis’s praat net met die Le Rouxs en die Le Rouxs praat net met die Du Toits. En die Du Toits praat net met God.” Haar oë vonkel ondeund. “Onse meneer Du Toit het geërf. Maar hy’s ook goed in wat hy doen, ’n Midas van ouds met eiendom. Sit dit om in goud. Sy miljoene gemaak uit eiendom hier in die Kaap. In die boom-tyd, natuurlik.”
“En nou? Meeste mense in die eiendomswêreld krepeer deesdae, dan nie?”
“Ook nie almal nie. Du Toit blyk een van die kanniedoders te wees.”
“Weet ons al hoe laat?”
Sy skud haar kop. Net effe.
“Gister was ’n warm dag. Maar die bloed daar... Dit was nie ure oud nie. Wat sê haar mense?”
“Die kinders was rondom halfvier tuis. Die skool sluit halftwee, maar die seun... Pieter-watsenaam.”
“Dawid-Pieter, as ek dit reg gehoor het.”
“Ja. Hy was by die een of ander jeugaksie en die sussie neem glo klavierles.”
Beeslaar kou sy lip.“So, sy was nog warm. Hulle moes aan die liggaam geraak het.”
Quebeka bevestig. “Dis die meisie, Ellie, se smeermerke teen die eetkamermuur. Háár en die pa se spore teen die trap op.”
“Ek het gister haar tekkies gesien,”sê Beeslaar. “Vol bloed. Maar minder aan Dawid-Pieter. Hy was kaalvoet, maar sy voete was sonder bloed. Die bloed op sy lyf, dalk het hy dit van sy suster opgetel?”
Sy wikkel haar kop, bereid om dit te oorweeg.
“En die pa was ook vol bloed. Het hý die liggaam geskuif?”
Sy skud haar kop. “Ontken dit.”
“Hoe laat was júlle daar?”
“Binne minute. Ek was in die buurt.”
“Orraait. So waarop sou ék nou konsentreer – hipoteties gesproke?”
Sy lig ’n wenkbrou, maar sê niks, kyk uit die hoogte na hom. As hy nie soos ’n properse hangover-doos gevoel het nie, het hy nóú geloop. Sy behandel hom soos ’n onderdaan.
Hulle tweede rondte koffie kom. Gewone koffie, dié keer. Sy maak drie sakkies suiker leeg in hare. Hy keer toe sy klaar is met die melk en vir hom ook wil ingooi.
Sy glimlag. Mooi. Dit vee al die arrogansie uit haar gelaat.
“Ek,” sê Beeslaar en roer sy koffie, “sou dalk begin met die boek. Al die roetine-goed. Usual suspects, diewe wat onlangs losgelaat is. Die voor die hand liggende goed. Bure, bediendes, tuinman... dié soort van ding. Vreemdelinge in die buurt, om hulle uit te skakel. Want my neiging loop na die pa... ”
“Wat reeds vir die koerante laat verstaan het ek wil hóm die swartskaap maak. Wéér ’n fokop met forensies. Vingermerke fabriseer, die hele ou sous. Dat ons weer vir ses en veertigmiljoen rand gedagvaar kan word agterna. Is dit jy wat hom voorgesê het?”
“Kyk, kaptein Quebeka. Noem my ’n rassis. En ’n seksis en ’n buffel of wát ook al. Maar één ding gaan jy my wragtag nie noem nie. En dis dat ek ’n kollega se gat sal toestop... Sorrie vir my taal. Maar ek gaan nie ’n ander polisieman... óf -vrou se saak bedonner oor ek ’n ryk man se gat wil lek nie. Wit of swart of wat ook al.”
Sy antwoord nie, maar gee hom die sfinks-staar.
Hy neem ’n sluk koffie, sê dan: “Jy sê Malan du Toit is in die boubedryf?”
“Ontwikkelaar. Geld soos bossies.”
“En sý?”
“Weet nog nie. Maar Charmainetjie, my kollega, tjek die geldstories. Sy’s gekonfyt, werk saam met die bende-span. Hulle is gewoond aan grawe in mense se finansies. Sy’t vorige nag dwarsdeur gewerk. Dalk het sy iets as ek terug op kantoor is.”
“Maar kom ons neem aan hý is die ene met die geld. Hoe het die kredietkrisis hom geraak? Sink hy? Of swem hy? En wat was die stand van die huwelik? Ek sou ook die vriende uittjek. Familie. Jy al met die ouma gepraat?”
Sy glimlag. “Jy’t gesién gister, haar houding. Maar ou Prammie het haar reggesien. Na die moewiemense weg is, het hy lank met haar gesels.”
“Prammie?”
’n Glimlag breek oor haar gesig: “Ons noem hom maar so, die SB. Oor die hoë stemmetjie. Soos ’n kleintjie wat pram soek. En die naam, natuurlik. Prometius Baadjies.”
“Hoe’s hy?”
“Jy kry seker erger.”
“Waar’t jy jou goeie Afrikaans geleer?”
“Model C.”
Beeslaar wonder oor haar herkoms. Haar naam klink Xhosa. Sy’s dalk die dogter van die een of ander hoofman, vandaar die houdinkie.
Asof sy gedagtes lees, sê sy: “Is dit dan só vreemd vir ’n Xhosa om die Boeretaal te praat?” Sy lag vir sy verleentheid. Dis ’n mooi lag. Voor hy hom kom kry, lag hy saam.
“Tale?” vra hy.
“Xhosa, Afrikaans, Engels, Sotho, genoeg Zoeloe om soos ’n moegoe te klink. Maar ek het jou nie laat kom oor ek my taalvaardigheid wou uitstal nie. Ons praat besigheid. Niks anders nie.”
Laat kom, dink Beeslaar. Die blerrie vrou sit haarself nogal hoog neer. Maar hy byt sy tong.
Die rekening kom. Sy weier dat hy betaal. “Dis mý plek dié, so ék betaal,” glimlag sy. “Maar jy kan ’n volgende keer, as jy wil.”
Volgende keer. “Kaptein Tjoebêka... Koebê... ” Sy tong knoop boertig met die klik van haar naam. Hy laat vaar sy pogings, sê: “Ek twyfel of daar ’n volgende keer sal wees.”
Sy bly stil, maar haar oë vonkel. Want éintlik weet al twee van hulle wat vanoggend hier gebeur het: Sy’t die aas uitgehou. En hy het dit gevat.
“Laat ek dit só stel,” sê hy en hoop hy lyk so beslis soos hy voel. “Oom Blikkies se dogter het gevra ek moet aanbly tot Sondag. Om die as te strooi.”
Sy selfoon tril en hy raap dit dankbaar op.
“Sersant