To będą piękne święta. Karolina Wilczyńska
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу To będą piękne święta - Karolina Wilczyńska страница 1
![To będą piękne święta - Karolina Wilczyńska To będą piękne święta - Karolina Wilczyńska](/cover_pre470901.jpg)
Copyright © Karolina Wilczyńska, 2019
Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2019
Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch
Redakcja: Kinga Gąska
Korekta: Barbara Kaszubowska
Skład i łamanie: Teodor Jeske-Choiński
Projekt okładki: Design Partners (www.designpartners.pl)
Fotografia na okładce: zoomteam / depositphotos.com
Fotografia autorki: Studio Fot Molly Polly
Fotografia na skrzydełku: Natalia Golis
Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki
Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.
ISBN 978-83-66431-15-7
CZWARTA STRONA
Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.
ul. Fredry 8, 61-701 Poznań
tel.: 61 853-99-10
www.czwartastrona.pl
TAMARA
– Tak, mamo, zaraz zejdę, tylko nakarmię Różyczkę – krzyknęła Tamara, odpowiadając na pytanie, które dobiegło z dołu.
Pochyliła się nad łóżeczkiem córki i spojrzała w błękitne oczy małej. Jaka ona delikatna i urocza – pomyślała.
Podniosła dziecko i usiadła z nim w drewnianym bujanym fotelu. Dostali go w prezencie od Sylwii, podobno w latach siedemdziesiątych był bardzo poszukiwanym meblem, a i teraz doskonale prezentował się w pokoju dziecięcym. Wyczyszczony i pomalowany matowym lakierem stał się dla Tamary idealnym meblem do karmienia i usypiania córeczki.
Przystawiła Różyczkę do piersi. Mała natychmiast zaczęła ssać, a jej rączka oparła się o brzeg matczynej bluzki.
Kobieta delikatnie gładziła plecki dziecka.
Osiemnaście lat temu robiłam dokładnie to samo – wspomnienie sprzed lat powróciło do niej. Było bardzo wyraźne.
Wigilijny poranek był słoneczny, ale mroźny. Na dźwięk otwieranych drzwi Tamara obudziła się i przetarła zaspane oczy. Musiała być czujna, żeby usłyszeć płacz córeczki, dlatego zrywał ją najmniejszy szelest czy odgłos zza ściany. Tym razem wiedziała, co się dzieje. Leszek wracał.
– Cześć! – Wszedł do pokoju z radosnym uśmiechem.
– Ciszej – przywołała go do porządku. – Obudzisz Marysię.
Mężczyzna podniósł dłoń w uspokajającym geście.
– Czy ty czasami trochę nie przesadzasz? – powiedział, siadając na jednym z dwóch krzeseł ustawionych przy niewielkim stoliku. – Przecież dziecko powinno się nauczyć funkcjonować w normalnym świecie. To nienormalne. Słowa nie można powiedzieć.
– Mówić można, ale nie krzyczeć – mruknęła Tamara.
– Ostatnio strasznie marudzisz. – Pokręcił głową i rozejrzał się po pomieszczeniu. – Jest coś do jedzenia?
– A kupiłeś? – zapytała złośliwie.
Nie czuła się dobrze. Oczy same zamykały się z niewyspania, bo Marysia budziła się w nocy chyba z sześć razy. Kobieta nie wiedziała dokładnie, ponieważ wszystkie pobudki zlewały się w jedno, chwilami już nie była pewna, czy śpi, czy czuwa.
Leszek nie odpowiedział. Ziewnął i podrapał się po nieogolonym policzku.
– Chyba muszę się położyć – stwierdził.
Tamara patrzyła, jak rozbiera się i idzie do łazienki. Chyba pod wpływem dobiegającego stamtąd szumu wody na moment przysnęła, bo kiedy znowu podniosła powieki, zobaczyła, że mąż właśnie siada obok niej.
– I co tam u ciebie, kochanie? – zapytał jak gdyby nigdy nic.
– Wszystko w porządku – odparła sarkastycznie. – Siedzę sobie z naszym dzieckiem w domu i doskonale się bawię.
– To świetnie. – Wziął jej słowa za dobrą monetę. Przesunął się pod ścianę i okrył kołdrą. – Nie masz pojęcia, jaki mróz był w nocy – powiedział. – Mało brakło, a odmroziłbym sobie palce – pożalił się. – A wiesz, że to moje narzędzie pracy.
Nie odpowiedziała.
– Jak dobrze być już w domu, w ciepłym łóżku. – Mężczyzna westchnął. – Jednak nie ma to jak rodzina – dodał.
I zasnął. Jak gdyby ktoś wyciągnął mu wtyczkę z gniazdka. Wystarczyło kilka sekund, a już posapywał, okryty kołdrą.
Tamara spojrzała na śpiącą córkę. Może jeszcze zdążę wziąć prysznic – pomyślała z nadzieją.
Szybko poszła do łazienki. Mycie zajęło jej dosłownie kilka minut, ale to wystarczyło, żeby poczuła się nieco lepiej. Nawet nie popatrzyła do lustra, bo nie chciała oglądać podkrążonych oczu i poszarzałej ze zmęczenia cery.
Wygląda na to, że jeszcze uda mi się coś zjeść – stwierdziła.
Wyjęła z chlebaka ostatnią bułkę, przekroiła ją i posmarowała dżemem truskawkowym. Masło skończyło się poprzedniego dnia. Zagotowała wodę i zrobiła sobie herbatę. Miała niesamowitą ochotę na kubek mocnej kawy, ale matka odradzała jej picie tego napoju w okresie karmienia, więc z westchnieniem odwróciła wzrok od pojemnika ze zmielonymi ziarnami.
Ledwie postawiła talerzyk i kubek na stole, już usłyszała niespokojne ruchy córeczki. Sekundę później rozległ się płacz dziecka.
Czy ona ma jakiś czujnik? – zastanawiała się Tamara. – Skąd wie, że zamierzam zjeść? Czy już nigdy nie napiję się ciepłej herbaty?
Podeszła do łóżeczka i pochyliła się nad dzieckiem. Spojrzała na wykrzywioną buzię i poczuła, że zalewa ją fala czułości.
– Maleństwo moje – powiedziała. – Mama już jest przy tobie. Co się dzieje? Pewnie trzeba zmienić pieluchę – domyśliła się.
Przeniosła córeczkę na łóżko i zaczęła rozpinać różowe body.
– Dlaczego ona tak płacze? – Usłyszała zza