Anderkant uit. Hanlie Retief
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Anderkant uit - Hanlie Retief страница 12
![Anderkant uit - Hanlie Retief Anderkant uit - Hanlie Retief](/cover_pre707305.jpg)
Die moorde by no. 7
Quinton Taylor was die enigste oorlewende van die aanval op ’n Seepuntse gay masseur-salon, Sizzlers, op 20 Januarie 2003, waar nege rentboys en die salonbaas keelaf gesny en met kopskote tereggestel is. Vir jare het hy met niemand daaroor gepraat nie, maar in 2013 het hy ingestem om terug te keer na die huis waar sy lewe, op die ouderdom van 26, onherroeplik verander het.
Ons stap Grahamweg af na die Sizzlers-moordhuis in Seepunt. Terug die verlede in, terug tot ’n reënerige nag. 20 Januarie 2003. Toe nege rentboys en hul salonbaas se kele oopgesny, petrol oor hulle gegooi en hulle met twee kopskote elk tereggestel is.
Quinton Taylor kyk vir my, skielik onseker. Dis die eerste keer in jare dat hy weer hier kom, by dié eertydse gaymasseersalon waaruit hy daardie nag bebloed gestrompel het, die enigste oorlewende.
Dis nou tien jaar later, en hy’s terug om sy storie te vertel.
Ons voete klap op die teer.
Seemeeue krys op die promenade, ’n straatblok weg. Dan’s ons by nommer sewe, ’n gewone huis tussen hoë woonstelblokke, rêrig soos iemand se ouma se huis.
Ons staan en huiwer voor die hek. Sal ons ingaan? Sal hy oukei wees?
Hy druk die klokkie, stel hom voor, die hek klik oop. ’n Bejaarde vrou kom uitgestap, val hom om die nek en vertel hoe gereeld sy aan hom dink (“Well done! Jy’t oorleef!”), dat hulle kerse in die huis vir almal brand.
Ons stap binne. Quinton kyk skrams links na die eerste kamerdeur, en almal raak stil. Dis waar die slagoffers dood is. Die baba slaap op die oomblik daar, sê die vrou, maar wil ons ingaan?
Hy skud sy kop heen en weer, ontsteld.
Hy was besig om ’n daggazol te rol op die boonste bunkbed in daardie einste kamer waar die babatjie nou slaap, vertel hy later oor koffie op die La Perla-restaurant se diep leerbank.
Dit was kort ná middernag.
Besigheid was traag, van die masseurs het The Broken Hearts Club gekyk, net Sergio de Castro was besig met ’n kliënt in die kamer langsaan.
“Toe lui die foon met ’n bespreking, die twee mans daag ’n rukkie later op en sê hulle soek ’n blonde seun. Die volgende oomblik bars hulle in ons kamer in, pistole in die hand. Ons het nog gedink dis ’n siek grap, toe sê hulle dis ’n roof.”
Geld. Sizzlers, sien, het gesizzle daardie dae.
“Ons was tien masseurs wat ten mínste vyf kliënte per dag ‘diens’. Dis hoekom die twee gedink het daar’s R200 000 op die perseel. Maar hulle’t nie geweet Aubrey Otgaar, die eienaar, was ’n friggin’ freak wat sy geld heeltyd gaan bank het nie.”
Toe die rowers minder as R2 000 in die kluise kry, breek alle hel los. Die verskrikking het amper drie uur lank voortgewoed, met die rowers wat die huis omkeer op soek na geld.
Quinton onthou hoe’t hy geweier om op sy maag op die vloer vasgemaak te word. “Ek het gesê no ways, ek lê op my rug, ek wil sien wat gebeur, julle in die oë kyk. Ek was al een wat só gelê het, dis seker wat my lewe gered het.
“Ons het heeltyd geweet hulle gaan ons doodmaak, want hulle’t daar ingekom met toue, pistole en ’n mes, en nié hul balaklavas gedra nie. Adam Woest, die jonger hardcore een, het swetend in die gang op en af gemarsjeer, ons almal het gedink hy’s high op iets. Trevor Theys was ouer, in sy veertigs, maar swakker, hy’t Woest net gevolg. Die motief was geld, maar die gewelddadigheid daarvan was waarskynlik homofobies – Woest se meisie het hom vir ’n ander meisie gelos.”
Ons sit vooroor om die tafeltjie, vasgevang in Quinton se vertelling van daardie verskriklike nag. Sy oë is donker.
“Ek onthou hoe Aubrey se asemhaling ál vlakker geword het, ek’t hom hoor prewel: ‘Ek is so koud… Dis so koud.’ Hulle’t hom in die bors en nek gesteek nadat hy opgespring het om hulle aan te val. Die bloed was tot teen die plafon.
“Toe het ek geweet: Dis nou die einde. En ek was vol regrets, nè, ek meen, báie berou.
“Want die ding is, voor die aanval het ek nog niks as mens reggekry nie. Ek wás niks. En as jy só doodgaan, waarvoor word jy onthou, dat jy in ’n friggin’ hoerhuis gewerk het?
“Skaamte en spyt oor hoe my lewe uitgedraai het…”
Toe begin hy bid, oor en oor ’n gebed uit sy kinderhuisdae: Now I lay me down to sleep, I pray the Lord my soul to keep, if I die before I wake, I pray the Lord my soul to take.
Hy onthou die pleite, die reuk van die petrol wat oor hulle gegooi is, Woest en Theys wat dreig om hulle aan die brand te steek en die kamer te sluit.
Hoe hulle huilend in ’n sekelmaan op die vloer gelê het, met Woest wat op die een punt begin skiet, Theys aan die ander kant.
“Ek was so derde aan die beurt. Die een koeël is by my linkeroor in dwarsdeur my kakebeen. Die tweede by my voorkop in, onder my kopvel oor my skedel tot in my nek. Ek was gelukkig: Dit het my brein én my rugwerwels gemis.
“Toe ek bykom, was daar ’n gesuis in my ore. Ek het badkamer toe gestrompel, en toe ek die bloed uit my oë vee en my gesig in die spieël sien, kon ek dit skaars inneem. By my voete het Gregory Berghaus in ’n poel bloed gelê.”
Toe vlug hy, die huis uit, strompelend om die straathoek tot by die motorhawe waar hy inmekaarsak en uitroep: “Ek wil nie doodgaan nie…”
Van die res onthou Quinton net flertse. Maar een ding, sê hy, bêre hy vandag nog in sy hart: “Ek het opgegooi in die ambulans, toe trek die polisiekaptein sy baadjie uit en vee dit daarmee op. Sy báádjie, om dít op te vee…”
Hy glimlag skewerig, trek die rolkraag van sy seemanstrui af om vir ons die letsel op sy keel te wys. Voel met sy vinger daaraan, so ’n strepie onthou.
“Partykeer glo ek self nie my lewe nie. Net 35 jaar oud, al in drie kinderhuise, op 14 deur mense aangeneem en vier jaar later onteien, tien jaar as warlock okkulte gedoen, twee keer in die tronk vir dwelmhandel, deur ’n rastafariër opgelei, op ’n hippieplaas trance-partytjies gereël, én ek speel die didjeridoe! En nou is ek ’n Christen.”
Nee, kwalifiseer hy wyeglimlag, ’n vúrige Christen, al amper tien jaar lank. “God het my lewe kom verander.”
Vandat Quinton kan onthou, het mense hom in die steek gelaat. Hy’s op twee, totaal verwaarloos, vir die welsyn gegee nadat sy ma hom byna in die bad laat verdrink het. Sy ouers en vier broers en susters het hy nooit weer gesien nie. Sy kinderjare was ’n waas van eensaamheid en kinderhuise en seksuele molestering. Hy’t gesukkel op skool, pleegouers het gekom en gegaan.
“Ek het mense begin haat.”
Op 14 is hy aangeneem. “Stabiliteit, uiteindelik, maar ek was toe al só wanaangepas, dit was uit die staanspoor gedoem. Ek was op dwelms, lank voor matriek uit die skool, diefstal…”
Net sy aanneem-pa het deur dik en dun – en later Pollsmoor – by Quinton gestaan. Sy aanneem-ma het moed opgegee.
Op 18 het hulle hom uit die huis geskop tot in ’n kommune.
Van daar af was