Israel-reeks 11: Hooglied. Marzanne Leroux-Van der Boon
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Israel-reeks 11: Hooglied - Marzanne Leroux-Van der Boon страница 16
![Israel-reeks 11: Hooglied - Marzanne Leroux-Van der Boon Israel-reeks 11: Hooglied - Marzanne Leroux-Van der Boon](/cover_pre681404.jpg)
Hulle is deur die dorp en so ook die soldaat met Marc se motor agter hulle.
Re’uven grinnik effens. “Moenie dink die voorval het die mense ontmoedig nie. Ek het gister met Pinchas Michaeli, woordvoerder vir die settlements, gepraat. Hy het gesê as jy na die statistieke kyk, sal jy sien die meerderheid van die deurgange verloop sonder enige voorvalle.”
Pas buite die dorp lui Re’uven se foon. ’n Kort gesprek in Hebreeus volg wat Marc en Rivkah effens laat sug en Simon vraend na hulle laat kyk. Sodat Re’uven in Engels verduidelik: “Ons sal nie Itamar se leërbasis kan besoek nie. Jammer, want dit sou vir jou interessant gewees het, Simon. Twee van my kollegas se dogters is bevelvoerders van bomafdelings daar. Maar ons kan nie nou daar in nie.”
“Ek hoop nie hulle roep reserviste op nie,” prewel Marc.
Re’uven skud sy kop.
“Hoe dikwels doen julle reservistediens?” wil Simon weet.
“Ons is veronderstel om 25 dae per jaar te doen. Maar dis dikwels heelwat meer.”
“Heelwat,” beaam Re’uven. “Ons ry maar by die yishuv-gemeenskappe by Itamar verby, anders kom julle baie laat in die Galil aan.”
“Ja, dis veilig daarlangs. Maar julle wil vanmiddag nog by Kinneret Village langs?”
“Ken.”
“Vat dan liewers Roete 90 vanaf Roete 77 by Tiberias.”
“Maak so.”
Bo-op die rotsagtige ruwe heuwel hou Re’uven by ’n piepklein weermagbuitepos stil. Hulle klim uit en twee jong soldate kom uit die goed gekamoefleerde geboutjie te voorskyn. Hulle salueer Re’uven.
“Dit moet die eensaamste plek in Israel wees,” prewel Rivkah.
Op Re’uven se versoek verduidelik hulle aan Simon dis die uitkykplek waar hulle waak oor elke verdagte beweging onder in Nablus en dit onmiddellik rapporteer.
“Daar word dikwels op die paaie na die setlaars geskiet wat hier woon of anders word hulle in die settlements vermoor,” verduidelik die een.
“Dis immers besette gebied,” sê Simon.
Die jong soldaat met ’n swart kippah, wat hom as Ortodoks identifiseer, lig sy ken en kyk Simon reguit aan. “So is dit, Meneer,” sê hy, “dis Joodse grond wat deur terroriste beset word.”
Re’uven tik hom waarskuwend op die skouer, maar hy sê niks.
Dis stil in die jeep toe hulle verder ry.
Die eerste wat hulle van die yishuv Elon Moreh te sien kry, is die rye netjiese wit verdiepinghuise met die kenmerkende rooi teëldakke van die Joodse nedersettings teen die heuwel op. Die uitsig daarvandaan na die omstreke is aangrypend. Dit laat Marc Rivkah se hand op die agterbank van die jeep soek en styf vashou. Hy sien hoe sy ook haar onderlip vasbyt.
Hulle klim op die hoogste punt uit om die landskap te bewonder wat rondom hulle uitstrek. Van die een kant af kan Israel se kuslyn gesien word en van ’n ander hoek die woenstynstreek van Judea. Nog ’n hoek bied ’n uitsig oor die Jordaanvallei en selfs Jordanië oorkant die Dooie See. Die velde is mooi in die voorjaar met lappe rooi papawers en ander veldblomme.
“Hiervandaan het Avraham Avinu oor die land uitgekyk wat HaShem aan hom en sy nageslag belowe het. Wat ’n belewenis moes dit gewees het,” sê Marc ontroer.
“Julle het gesê dis ’n godsdienstige settlement dié?” wil Simon weet, effens vermurwe ná die onderonsie met die jong soldaat.
“Sterk Ortodoks en ’n egte Tora-gemeenskap. Die meeste familiehoofde is gegradueerdes van die plaaslike yeshiva. Hier word geweldig aandag aan opvoeding gegee. Van so klein soos drie jaar deur die laer- en hoërskool, tot verskeie naskoolse hoër opleidingsentrums. Hier is twee kindertuine, ’n hoër seuns- en meisieskool.”
Simon kyk verbaas na Rivkah. “Hoe weet jy dit alles so goed?”
Sy lag. “Ek was vir drie maande tydens my diensplig hier gestasioneer.”
Re’uven, wat pas op sy foon gepraat het, sê: “Ek het met een van die ouer inwoners gereël om julle ’n bietjie meer te vertel. Hy is Engels magtig. Ons sal hom oor ’n rukkie by die sinagoge ontmoet.”
“Benny?” vra Rivkah onderlangs.
“Betach.”
Sy vryf sy skouer. “Todah.”
“Hoeveel mense bly hier?” vra Simon verbaas oor die grootte van die nedersetting.
“Ongeveer 2 000. Dis die grootste yishuv in die Gav HaHar-area.”
Later ontmoet hulle Benny in die mooi sinagoge.
“Shalom shalom in Shechem-Elon Moreh, die einste plek waar HaShem die land aan Avraham en sy nageslag belowe het,” sê hy. “Die begin van alles was presies hier.”
Marc hoor Simon langs hom gedemp sug.
Benny vertel verder dat daar sewe pogings aangewend is om ’n nedersetting hier te begin. Hulle is elke keer deur die regering gestop. Dit was ’n eindelose stryd. Die agste keer het hulle uiteindelik daarin geslaag om tentpenne neer te sit. Maar wêrelddruk het verhinder dat hulle verder kon kom as net die begin. Ná die Sesdaagse Oorlog het hulle egter teruggekom. “Geloof is sterker as alle bestaande magte,” sê hy. “Geloof het oorwin. Daar woon nou byna 300 000 Jode in die omliggende areas in settlements, maar die konflik is ver van oor. Die stryd is bitter en ons het al ’n hele paar mense weens terreur verloor.”
“Maar daar is terroriste onder julle ook, is dit nie? Setlaars wat van die omringende Arabiere se olyfboorde verniel en selfs by geleentheid ’n voertuig aan die brand steek?”
Benny kry ’n wrang laggie. “Al gehoor van ’n oog vir ’n oog en ’n tand vir ’n tand? Dit bly daarby. Ons gaan nie hulle huise binne en vermoor hul onskuldige vroue en kinders as hulle slaap nie.”
“Julle was seker in 2006 baie ontsteld met wat Sharon met die settlements in Gasa gedoen het. Julle het seker gedink dit gaan met julle ook gebeur?” val Marc vinnig in om die gesprek na veiliger waters te stuur.
Benny skud sy kop meewarig. “Die man wat ons altyd gehelp het, het teen ons gedraai. Arik Sharon. Wat ons hier bereik het tot in daardie stadium, het ons met sy hulp gedoen. Toe hy omdraai, was dit ’n harde slag vir ons.”
“Waarom dink jy het hy dit gedoen?”
“Dit was ’n geweldige teleurstelling vir ons. Hy was deel van ons in hierdie einste sinagoge by die begrafnis van ’n jong vrou wat vermoor is. Hier by die ark het hy gestaan en vir ons belowe: ‘Geen mag ter wêreld sal my ooit dwing om julle in die steek te laat nie.’ ”
“En tog het hy dit uiteindelik gedoen. Wat het hom laat verander?”