Klaprose teen die wind. Marzanne Leroux-Van der Boon
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Klaprose teen die wind - Marzanne Leroux-Van der Boon страница 11
![Klaprose teen die wind - Marzanne Leroux-Van der Boon Klaprose teen die wind - Marzanne Leroux-Van der Boon](/cover_pre706602.jpg)
Hulle stap die steil, donker trappe af, die hond juigend voor hulle uit. Buite val die druppels swaar van die bome af op die nat sypaadjie. Hulle tree versigtig oor die groot poele. Dit ruik na deurweekte, dooie blare. Op die bruggie staan hulle ’n tyd lank in die grag en kyk. Die maan het vlugtig tussen die verbytrekkende wolke uitgekom en weerkaats spookagtig in die water. Hulle praat nie. Jurgen staan met sy arms koulik teen hom aan gevou en Marc sien hoe rilling op rilling deur hom trek. Die hond gaan haastig ruikend van een plek na die ander, sy neus laag op die grond.
Terug bo in die woonkamer, haal Jurgen ’n bottel Klipdrift uit die kas en skink ’n stywe dop vir Marc in. “Drink dit,” sê hy toe dié aanvanklik sy kop skud, “jy sal anders nie aan die slaap raak nie. Daar was te veel dinge vir een dag vandag.”
Toe Marc bedwelmd in sy bed lê, verbeel hy hom dat hy vaagweg iemand hoor sing. Hy sit regop en luister beter. Toe staan hy duiselig op, maak sy kamerdeur geruisloos oop en gaan skigtig die trap af na die laer verdieping.
Jurgen sit op die grond met sy rug teen die bank, kop agteroor, kitaar in sy skoot, die snare heel saggies en pluk. Sy oë is toe en sy gesig blink van die trane. Hy sing iets op Nederlands wat Marc nie ken nie. Die gedempte lig van die lamp wat laag oor die koffietafel hang, flikker in die glas met brandewyn op die tafel. Die hond tjank effens. Hy sit met sy kop teen Jurgen se knieë. Die twee katte lê styf inmekaargerol op die rusbank agter hom en slaap.
Marc gaan so sag terug soos hy gekom het. Toe hy weer in sy bed lê, verkluimde lyf in die duvet vasgerol, vou die golwe van hartseer en brandewyn genadiglik te hewig oor hom. Sodat hy slaap voordat hy veel kan dink.
Vier
Dis ná nege toe hy die volgende oggend wakker skrik. Op die tafel in die woonkamer lê ’n nota van Jurgen. Hoop jy’t goed geslaap. Werk tot 15h00. Kry jou op Leidseplein 16h15. J.
Hy’t heeltemal van dié afspraak vergeet. Die dag tot drie-uur slinger meteens tot in die oneindigheid voor hom uit. Hy loop na die raam en sien dat dit nogmaals reën. Nie soos die vorige aand so hewig nie, maar tog. ’n Pêrelagtige motreëntjie wat skyn te verdamp voordat dit die strate raak. Tog loop daar oral straaltjies water en kan hy die geute hoor roggel. Onder in die straat rommel die verkeer onafgebroke.
Die katte hou hom stip dop vanuit hul lêplekke. Jurgen laat Rubicon gedurende die dag by ’n ou dame wat agter hom ’n straatvlak-woonstelletjie bewoon en dus oor ’n miniatuur-tuintjie beskik. Sy gaan wandel gereeld met die hond gedurende die dag wanneer hy werk. Dis ’n uitkoms vir hond en vrou.
Marc loop doelloos in die vertrek rond. Hy kyk deur die lys besienswaardighede wat Jurgen vir hom opgestel het. Hy het geen trek in een van die dinge vandag nie. Hy voel mislik en troosteloos. Hy wil by sy ma wees en by sy huis. Maar toe hy lugbrief en pen uitgehaal het om vir haar te skrywe, verlaat dié energie hom ook. Hy besluit om tog maar die stad in te gaan. Terwyl hy sy windjekker in die kamer staan en aantrek, kom die gedagte vir die eerste keer by hom op. Eers verwerp hy dit verskrik. Maar dit verlaat hom nie ’n oomblik nie. Hy kam sy hare voor die spieël en kyk homself lank aan. Die ou bekende opwinding en vrees wat hy altyd as kind geken het as hy heimlik besluit om ’n ding te doen wat hy weet verkeerd is, het hy nou. Hy sien dit in sy oë lig. Hy kam sy hare klaar, trek sy leerbaadjie se kraag op. Sy maag roer ontsteld.
Dit reën nie hard genoeg vir ’n sambreel nie, tog maak dit hom goed nat. Hy haal nie die trem nie, stap die hele pad tot in die middestad. Op die Dam sit hy ’n rukkie koud en verveeld na die vlamvreters en die duiwe en kyk. Free Mandela wat in rooi op die kleistene geverf was, is byna weggereën. Iemand het met groen Free De Klerk daaroor geskrywe.
Wanneer dit te koud word, gaan hy een van die knus kafeetjies binne. Hy voel egter nie honger nie. Hy drink drie biere en rook vyf sigarette tot hy daar mislik en lighoofdig van word.
Toe staan hy meteens op en stap direk na die raam waar die Jamaikaan sit. Dit neem haar nie lank om hom te herken nie. Die glimlag verbreed op haar donker gesig. Sy lig haar hande en skouers vraend op. Hy knik en voel die bloed in sy ore donder. Sy staan onmiddellik op om hom binne te laat.
Sy hande sweet terwyl hy die smal donker trap agter haar uitklim. Die bedompige reuk van kos wat vlakby in veel olie gebraai word, mure en hout wat muf, en ou lug kom na hom toe. Hy haal paniekerig dieper asem. Toe hulle bo is, draai die vrou na hom toe. Hy merk nou eers dat sy ’n syerige japon met Japannese motief bedruk aangetrek het oor die skamele onderklere waarmee sy in die lokhokkie te sien was. Haar donker vel gloei effens teen die dieprooi blink stof. Sy meet hom met haar swart oë en die glimlag om haar mond versag.
“Eerste keer?” Sy praat Nederlands heeltemal sonder aksent.
Hy bloos ontset. Knik toe.
Haar glimlag verdiep. “Spesiale prys dan, hoor.” Sy noem die bedrag. Minder as wat hy verwag het.
Hy frommel dit lomp uit sy beursie en sy moet vir hom kleingeld uit haar kas gaan haal. Dan trek sy die vuil, wit gordyne teen die gragtevenster toe sodat nog net die skadu’s van die yl bome daarteen val. Dit voel asof sy maag omdraai soos in die eerste ure toe hy op die skip was. Hy sien die plakpapier teen die mure, oud en hier en daar geskeur, vetterig van ou stof. Daar’s ’n geraamde portretjie van Madonna en Kind, albei met glinsterende stralekranse en appelrooi wange. Uit die dak hang ’n kaal vliegbemiste gloeilampie waarteen hy met die inkom al sy kop gestamp het. Die smal houtkateltjie het style bo en onder, en oor die dun matrassie is ’n goedkoop Indiese blinkdraaddeken gedrapeer. Die vuil kussing vertoon bulterig.
Toe sy praat, skrik hy hewig. “Sal ek jou uitklee, jongen?”
Hy knik onseker, maar haar hande is vriendelik en liefkosend sodat hy daar ’n ereksie van kry. Sy asem brand teen sy lippe. Hy du haar lomp na die bed, maar sy skud haar kop en toe eers sien hy die kondoom in haar hand wat sy na hom uithou. Maar hy is so onwennig en sy hande bewe so allerverskrikliks dat hy niks regkry nie. Sy moet dit vir hom doen. Daarna laat sy toe dat hy haar agteroor op die bedjie stoot en hy sak op haar neer. Raak al gou weg in haar gul, warm lyf. Hy ruik haar harde swart hare, haar sweet en soet reukwater en die matras. Hy voel haar heupe, haar sterk bene, haar sagte, groot borste soos kussings teen hom aan. Sy liggaam beweeg heeltemal buite-om sy verstand. Hy voel asof hy daar weinig beheer oor het. Hy hoor sy eie harde asemhaling.
Maar hy bereik tog nie ’n orgasme nie. Dit voel vir hom asof dit alles so verskriklik lank duur. Sweet loop uit sy oksels oor sy bors af. Sy keel pyn. Maar sy lyf bly voortbeur soos ’n opgewonde dier.
Hy sien hoe sy op die hardtikkende wekker voor die bed kyk. “Ek kan nog nie,” pleit hy moeisaam, “moenie weggaan nie.”
Hy sien haar groot wit tande toe sy lag. “Dit kom allemaal voormekaar, jongen. Gaan maar deur, ek help jou straks.”
Sy help hom en dis asof sy verstand uit sy kop loskom en iewers bo hom teen die dak duisel. Hoër en hoër. Toe hy kom, weet hy nie dat die geluide wat hy hoor uit sy eie mond kom nie. Hy beur hygend agteroor en voel hoe sy vingers in haar bo-arms keep. Sy kerm effens, maar sy bly stil lê. Hy syg weer teen haar neer en voel hoe hulle sweet op sy gesig en in sy hare vermeng. Sy neus brand en hy besef beskaamd dat hy ook gehuil het. Sy praat vertroostend met hom. Sagte geluidjies maak sy en werk haar vingers in sy klam hare.
“Ek sal dubbel betaal,” hyg hy, “vir die ekstra tyd.”
Sy lag. “Ja, hoor.” Maar sy hou sy kop styf teen haar vas tot hy weer egaliger asemhaal.
“Dankie,” prewel hy toe hy weer regop oor haar kan kom.