Klaprose teen die wind. Marzanne Leroux-Van der Boon
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Klaprose teen die wind - Marzanne Leroux-Van der Boon страница 7
![Klaprose teen die wind - Marzanne Leroux-Van der Boon Klaprose teen die wind - Marzanne Leroux-Van der Boon](/cover_pre706602.jpg)
Toe hy straataf gaan, kom hy ’n bejaarde man en vrou teë wat oogknipperend uit ’n pornofilmlokaal steier. Hulle is so styf ingehaak dat dit lyk asof hulle moeite het om mekaar regop te hou.
Dankbaar herken hy Jurgen se ouerige motortjie toe dit eindelik deur die onstuimige verkeer aankom en stilhou sodat hy kan inklim. Binne is dit warm. Hy ril ingenome, kyk na Jurgen se mooi hande op die stuurwiel en stoot sy lang bene verlig voor hom uit.
Drie
Dit word nege-uur voor Claus, Jurgen se Duitse vriend, opdaag. Ook aan die Nederlanders se begrip van tyd begin Marc hom algaande wen. Nagmense.
Vooraf het Jurgen hom ingelig dat Claus ’n joernalis is. Hy is vir ’n kort rukkie in Nederland om stof vir ’n artikel oor vigs in te samel. Hy woon afwisselend in Hamburg en New York.
Aantreklike man in sy vroeë vyftigs, melancholiese oë, sensuele mond. Hy bekyk Marc met soveel openlike belangstelling dat hy daar ongemaklik van voel.
Ná ’n voortreflike ete wentel die gesprek al gou om vigs. Oor die toestand in New York waarvandaan hy so-ewe kom, sê Claus somber teenoor Marc: “Daar’s elke week ’n begrafnis. Dikwels iemand wat jy goed geken het. Duisende New Yorkers is al dood en tienduisende bevind hulle in die laaste stadium van die siekte.”
“Ek wis nie dat dit só erg was nie,” sê Marc geskok.
“Daar woon minstens halfmiljoen mense met Aids in New York. Ag, seker heelwat meer. Latino’s, junkies, homo’s. Iedereen het in sy familie- en vriendekring wel een wat siek lê. Of seropositief is. Of het al een sien doodgaan. Hierdie arme bliksems het die keuse tussen ’n vuil, swak hospitaal sonder simpatie waar daar teen hulle gediskrimineer word, of soos ’n hond op die straat …”
“Wil jy whiskey hê, Claus?”vra Jurgen wat gebukkend met sy rug na hulle by ’n klein drankkabinet staan.
“Graag.”
“Ek het gedink oor die mense al meer … veilige seks beoefen …” Marc word warm om sy ore.
Claus se oë ontmoet syne, simpatiek ten spyte van sy siniese woorde. “Ag, wat is veilige seks nou presies? Verlede jaar ontmoet ek ’n aantreklike jong man wat my vertel dat hy seropositief is …” Hy trek sy skouers op. “Maar die liefde blyk sterker te wees dan alle angs. Op ’n dag skeur die kondoom …” Marc merk hoe die sigaret tussen sy vingers tril en hy probeer so hard om sy hand stil te hou dat sy arm daarvan begin pyn. “Ek was skielik doodbang, te bang om die toetse te laat doen. Vroeër het ek altyd gesê dat ek die toets sou laat doen as daar die geringste kans is dat ek seropositief kan wees. Maar tóé kon ek nie.”
Marc se blik gaan na Jurgen, want hy kry die rare gevoel dat Claus eintlik met Jurgen praat al kyk hy hóm aan. Maar Jurgen is nog steeds met sy rug na hulle besig.
“Hier by ons is ’n teorie dat paniek die siekte kan aktiveer.” Jurgen het met ’n bier in sy hand kom sit, sy ander hand voel-voel na die kat wat onder sy stoel lê en slaap om hom op sy skoot te hys. Hy lyk wit en gespanne.
“Ja,” sê Claus en roer sy glas afgetrokke, “die toets bly maar bo jou kop hang soos die spreekwoordelike swaard. ’n Paar maande gelede kom ek in Genoa ’n Griekse jongen teë. Dmitri.” Marc merk dat Jurgen nie opkyk nie. “Ons raak verlief, dus nooi ek hom saam New York toe. Maar hy wou dat ek my eers laat toets. Hy’s vyf en twintig en net klaar gestudeer, heelwat om voor aan die lewe te bly … Eers wou ek nie.” Hy sug. “Maar eensaamheid is ’n verskriklike ding en ten slotte laat ek tog maar die toets in New York doen. Die weke tot die uitslag was suiwer hel. Maar ek was negatief en Dmitri het gekom. Maar ons is versigtig.”
“Hoe’s dit met Stephan?” vra Jurgen ná dit ’n ruk lank so stil was dat Marc van die stadsverkeer ver onder hulle bewus geword het.
“Hy hou hom nog self steeds met ’n streng makrobiotiese dieet aan die lewe, maar …” hy skud sy kop, “vir hoe lank dit nog gaan help … Daar’s Chris … onthou jy hom nog?”
Jurgen knik. Marc sien dat hy sy bierglas met ’n onvaste beweging na sy mond bring.
“Sy vriendin is inmiddels dood. Hy maak dit ook nie meer lank nie, hoor. Hulle het te dikwels dieselfde naald gebruik.”
Marc voel Claus se oë ondersoekend op hom rus en hy sê senuweeagtig die eerste ding wat by hom opkom: “’n Vriend van my wat ’n uitruilstudent in Amerika was, het in 1987 die groot Aidsmars in Washington gesien.”
Claus skud sy kop stadig, blaas die rook langsaam deur sy neus uit. “Dit het ek meegemaak.”
“Hy het gesê dat daar duisende mense was.”
“Ontsaglik was dit. Volgens die homobeweging seshonderdduisend.” Hy leun vooroor na Marc. “Ons het langs ’n enorme lapkleed geloop met die name van duisende Aids-dodes daarop gestik. Ek het gesien hoe mans met gesigte vol Kaposi-vlekke moeisaam aangesukkel het om die name van hulle minnaars op die lap te kom soek. Dit was ontsettend.” Hy neem ’n groot sluk uit die glas wat al weer byna leeg is.
“Ons regering neem die siekte nou maar eers ernstig op vandat dit ook onder die heteroseksuele versprei.”
“Ja … maar dis nie net die owerheid se skuld nie, Jurg. Let’s face it, Larry Kramer was een van die eerste New Yorkers wat aan die begin van die tagtigs die siekte ernstig opgeneem het. Onthou jy watter opskudding het sy stuk The normal heart veroorsaak?” Jurgen knik. Claus wend hom tot Marc. “Hy het sy gay vriende histeries begin waarsku om op te hou om met Jan en alleman bed toe te gaan. Wat het hy vir sy moeite gekry? Hulle het hom vir ’n gay-vyand uitgekryt! Nou eers dat almal sien rondneukery is dodelik, nou het hy skielik die held van die beweging geword.”
“Ja …” Jurgen sug. “Hy het nie veel goeie woorde vir sy eie mense nie. Ek het gelees hy sê gays het die siekte verdien omdat hulle so passief en masochisties is.”
“Hy’s reg ook. Weet jy van die militante groep wat hy gevorm het?”
“Act Up?”
“Ja, dis …”
“Is hulle die groep wat die sterftonele op straat opvoer?” val Marc hom in die rede, bly dat hy iets het om tot die gesprek by te dra.
“Dis reg. Hulle doen dit voor die stadshuise, by hospitale en voor die kantore van vliegmaatskappye wat weier om kaartjies aan Aids-pasiënte te verkoop.”
Jurgen gaan die bottel haal en kom skink ongevraag vir Claus ’n nuwe dop in. “Ek lees dat die siekte in Amerika fataal is vir die teater en opera.”
Claus knik. “Ja, én vir die modehuise, hoor! Amerika se modebedryf word letterlik onthoof. Daar’s oral soveel vrees en wanhoop, dis verskriklik. Wie wil nou allerhande modes ontwerp as jou vriende rondom jou sieklê en doodgaan? Aids is besig om die kreatiefste mense af te maai.”
Marc se keel brand van te veel en te vinnig rook, maar hy steek weer ’n sigaret aan. Malibu, die gemmerkat, wat op sy skoot gelê het, spring af en skud haar pote verontwaardig. Toe gaan sy onder die rusbank inkruip.
“Julle rook my katte uit die huis uit,” sê Jurgen om die somber atmosfeer op te lug. Maar niemand wil lag nie.