Skarlaken. Irma Venter

Чтение книги онлайн.

Читать онлайн книгу Skarlaken - Irma Venter страница 2

Автор:
Серия:
Издательство:
Skarlaken - Irma Venter

Скачать книгу

het probeer help, tot hy my weggejaag het. Ek sou dit ook gedoen het as ek hy was. Ek het heeltyd beter geweet en was oortuig dat ek met my jare se ondervinding die saak sou kon oplos. Ek het ingestorm en dinge opgeneuk, gedruk en gedryf waar ek nie moes nie. Op Isak en almal hier se tone getrap.

      Die feite van die saak was skraps.

      Vonnie en Obie het die aand by hulle aanstaande skoonfamilie gaan braai, soos die meeste mense in die omgewing, en eers laatnag teruggekom. Janien en haar broer Leon het by die huis gebly. Hy het sy meisie reeds vroeër die dag op die dorp gaan aflaai en kom rugby kyk. Hy het nie van Henk van Staden, Janien se verloofde, gehou nie.

      Leon sê hy het vroeg gaan slaap. Hy en Janien het TV gekyk tot hy bed toe is, en hy het haar daarna nie weer gesien nie.

      Niks is uit die huis gesteel nie, en daar was geen tekens van ’n inbraak nie. Al leidraad was ’n paar stewelspore wat op die pan gevries het. Nommertiens, dalk elfs. Volgens die diepte heel waarskynlik ’n man van redelike gewig. Die laaste ry spore, toe hy niks meer gedra het nie, verklap dit.

      Isak het gedink dis Leon. Hy dra nommertiens, nes ek en Obie. Nes Obie se buurman, en Janien se toekomstige man én skoonpa. Baie mans in die distrik dra nommertien-stewels en almal sou vol modder wees, want dit het dae aaneen gereën.

      Daar was geen teken van bloed of ’n bakleiery aan Leon, sy klere of enige plek in die huis nie. Die binnekant van sy linkerboarm was blou, maar Janien het hom altyd daar geknyp as hy haar geterg het. En hy het haar siel deeglik uitgetrek voor die troue.

      Ek draai na Obie. “Ek weet nog steeds nie wat gebeur het nie. Dit maak my gek.”

      “Gaan jy weer in haar kamer rondkyk?”

      “Mag ek?”

      “Jy weet Vonnie wil als oppak en verbrand. Sy grawe al van verlede maand af ’n sloot daarvoor.”

      “Die een by Janien se boom? Ek het dit gesien toe ek gister gaan stap het.”

      Janien het daardie soetdoring die eerste en laaste keer probeer klim toe sy vier was, oor sy en Vonnie baklei het. My suster moes tot laatnag sit en stukkende plekke skoonmaak. ’n Akasiadoring is ’n bogger, veral as jy teen die takke op wriemel om van jou ma af weg te kom.

      Obie knik. “Dis die plek, ja. Ek dink dis ’n goeie idee, die dominee ook. Al meen ons om alles weg te gee sal ook goed wees. Vonnie kan nie meer elke dag in daai kamer vaskyk nie.”

      “Dan het ek nog een kans.” Ek sluk die laaste bietjie koffie. “En dan moet ek seker ook laat los.”

      3

      Janien se kamer lyk nog dieselfde as verlede jaar en die jaar voor dit. Die een muur is swart geverf en vol foto’s. Die beddegoed is wit, nes die gordyne. Die kussings is baie en bloedrooi met swart voëls daarop wat venster se kant toe vlieg.

      Toe Janien een Vrydagnag die muur swart geverf het, het Obie dadelik vir ou dominee Kas laat kom. Sy was veertien, en Obie en Vonnie het die ergste vermoed: satansgoed. Maar Janien het gesê hulle is laf en het die volgende week foto’s begin ophang. Almal met haar selfoon geneem, en swart is die beste agtergrond, het sy gestry.

      Die foon was ’n geskenk vir haar dertiende verjaarsdag, al het Obie lank daarteen geskop. Maar Vonnie se argument dat Janien enige tyd van die koshuis af kan bel en dat sy die foon nodig het vir haar eie veiligheid as sy naweke sport doen, het gewen.

      Janien het min oproepe gemaak, eerder orals op die plaas rondgeloop en foto’s geneem. Op die dorp ook, waar almal haar en haar kieriebeentjies geken het. Carnarvon, die plek in die middel van nêrens wat danksy die SKA-radioteleskoopnetwerk êrens geword het en nou aandag trek van Europa tot Australië.

      Janien was baie opgewonde oor die SKA-projek, al is heelwat mense in die omgewing steeds skepties oor die spul teleskope wat die sterrestelsels bestudeer. Dis tegnologie-kuns, het Janien gesê.

      Haar heel eerste uitstalling was foto’s en gesprekke met mense oor wat dit beteken om miljoene jare terug in die heelal te “kyk”. Twee dimensies, tyd en ruimte, wat amper onverklaarbaar saamsmelt.

      Sy het begin by oom Geel Koos en tannie Queenie, Karretjiemense wat sy leer ken het toe sy nog klein was. Al wat die SKA vir hulle beteken het, was dat Geel Koos dalk eendag werk sou hê. Hy was vier-en-veertig, maar het sewentig gelyk. Twee jaar later is hy dood. Sy longe, het tannie Queenie vir Janien vertel.

      Ek gaan sit op Janien se bed, nes verlede jaar en die jaar voor dit. Haar enkelbed as kind, later as student, en nog later as gas toe sy van die stad af kom kuier het. Selfs toe sy en Henk sou trou, het sy alleen hier geslaap as hy laat gekuier het en moes oorbly, want dis hoe Vonnie en Obie dit wou hê.

      Maar mens sou blind moes wees om nie die waarheid te sien nie.

      Janien was ses-en-twintig toe sy dood is – volgens die koerante een van Suid-Afrika se belowendste jong kunstenaars. Net jammer hulle het dit nooit gesê toe sy nog gelewe het nie.

      Ek strek my regterbeen uit tot amper reguit voor my. Wat pyn die knie vandag so? Seker van die koue wat ek nie gewoond is nie.

      Alles in Janien se kamer het verander ná haar dood. Sy was slordig en haar ma het dit gehaat. Janien kon nooit iets wegpak nie, maar Vonnie het die deurmekaar kamer net so gelos. Nou maak sy elke week die kamer skoon en maak seker als is op hulle plek.

      Hierdie kamer is nie Janien nie.

      Die polisie het dit verskeie kere deursoek, eers Isak en sy span, en toe nog ’n span van Kaapstad. Obie weier om hier in te kom. Ek het hom eenkeer betrap waar hy by die deur gestaan en binnetoe gestaar het. Hy het niks gedoen nie, net bly kyk asof hy iets soek. Uiteindelik omgedraai en weggeloop.

      Vonnie is reg. Dalk is dit tyd om als op te pak en te verbrand.

      Amper alles.

      Ek het dit nog nie vir haar gesê nie, maar ek is hier vir Janien se rekenaar en haar selfone. Isak het gesê Vonnie kan als kry, hulle het wat hulle nodig het, en daar’s in elk geval niks bruikbaars op die toestelle nie. Hy het dit laat klink asof hy nog nie moed opgegee het nie, maar ek weet hy het. Jy sê dit net nooit vir slagoffers se ouers nie.

      Ek het ’n plan met die rekenaar en die fone. Dis die vaagste moontlikheid van ’n moontlikheid, maar ná drie jaar is dit beter as niks.

      “Nee.”

      Ek ken daardie stemtoon – Vonnie wil niks weet nie.

      “Ek wil net die rekenaar en die fone vat,” probeer ek weer. “Ook die foon wat Janien gekry het toe sy dertien geword het. Asseblief. Niks van die ander goed nie.”

      Vonnie vee haar hare uit haar oë en steek weer haar hande in die skottelgoedwater. “Eet klaar. Ek wil opwas.”

      Ek sit die laaste happie spek en eier in my mond. “Vonnie …”

      “Nee. Ek wil klaarmaak.”

      “Asseblief.”

      Sy vee haar hande aan haar voorskoot af, kom nader en vat my bord. Sy is jonger as ek, ses-en-vyftig. Ma het ons drie kinders nege jaar uit mekaar gehad. Die oudste, Douw, is twee jaar gelede dood aan ’n hartaanval. Vonnie, die jongste, was ’n verrassing.

      Sy

Скачать книгу