Tryna du Toit-omnibus 2. Tryna du Toit
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Tryna du Toit-omnibus 2 - Tryna du Toit страница 15
Net ná ontbyt is hy na Debbie toe. Sy was skaam en verleë. So jonk en weerloos. So bleek, met diep skaduwees onder haar oë, asof sy ook nie laas nag geslaap het nie. Hy het haar gevra om ’n entjie saam met hom te gaan ry en sonder teëpraat het sy saam met hom gegaan. Selfs so vroeg in die oggend was dit al drukkend warm en dit was heerlik om uit die stad weg te kom. Hulle het nie gepraat nie. Paul lyk so anders, dink Debbie. So streng en vasberade, byna ongenaakbaar. Sou hy kwaad wees vir haar oor gisteraand? Het sy haarself goedkoop gemaak in sy oë? Gaan hy nou vir haar sê dat hy haar nie meer liefhet nie?
Langs ’n helder stroompie, in die skaduwee van ’n paar wilgerbome, het Paul die motor tot stilstand gebring. Dit was koel en stil hier. Sy het net die sagte geruis van die stroompie gehoor soos dit oor die klippe kabbel. Maar sy was styf en koud asof die oordeel alreeds oor haar gevel is. Paul het moeg gelyk. Hy was so bleek.
’n Rukkie is hy stil, toe neem hy haar hand in syne. Hy kyk na haar, lank en ernstig, toe gewaar sy ’n vonkeling in die diepblou oë, die skemering van ’n glimlag om sy mond.
“Ek wens jy het ’n bietjie ouer gelyk, Debbie,” sê hy. Sy gaap hom verbaas aan. Wat sou Paul nou bedoel? Die glimlag om sy mondhoeke groei. Hy neem haar hand, lê dit teen sy wang en sê toe saggies: “Jy weet dit nog nie eens nie, Deborah Malan, maar dis vandag jou troudag.”
Sy kyk hom verskrik aan. Is Paul van sy sinne beroof? Maar die glimlag om sy mond, die liefde in sy oë, stel haar gerus. Is dit ’n grap? Paul sien die ongeloof, ontsteltenis selfs, op haar gesig.
“Wil jy nie met my trou nie, Debbie?” vra hy sag.
“O, ek wil, ek wil,” fluister sy.
“Vandag? Sommer nou-nou?”
Die ongeloof is nog steeds daar. “Natuurlik nie. Nie vandag nie.”
“Vandag en nie ’n dag later nie. Luister nou mooi na my, Debbie, en ek is seker jy sal met my saamstem. Ek het baie gedink en ek is daarvan oortuig dat dit die beste is. Het jy klaar ingepak?”
“Ja, ek het nog net een klein koffertjie oor.”
“Dis goed. Ek gaan jou nou huis toe neem en jy gaan gou klaarmaak. Sê vir niemand iets nie. Dan gaan ek en jy Johannesburg toe. Ons kry ’n spesiale lisensie en trou sommer voor die landdros. Niemand behalwe ek en jy weet daarvan nie en as alles goed gaan, hoef niemand ooit daarvan te weet nie. Ons neem al jou bagasie saam, dan hoef ons nie eers weer terug te kom Pretoria toe nie. Vanaand neem ek jou sommer in Johannesburg na die trein toe en jy gaan huis toe asof niks gebeur het nie.”
Debbie kyk hom aan, stom en verslae. Sy dink aan haar ma en haar pa en toe begin sy bitterlik te huil.
“O Paul, maar ons kan mos nie,” snik sy toe hy haar ná ’n tydjie effens tot bedaring bring.
Hy streel die blinkswart hare en fluister naby haar oor: “Waarom nie, Debbie? Waarom nie? Het jy my dan nie meer lief nie?”
“Ek het jou lief. Ek het jou lief. Ek het jou so lief. Maar dis juis omdat ek jou liefhet . . .”
“Nee, dis darem nou nie ’n verskoning wat ek kan aanvaar nie,” glimlag Paul. “Jy het my seker maar nie meer lief nie.”
“Paul,” berispe sy hom verwytend.
“Nou waarom dan nie?”
Sy stoot hom weg en sit terug, weg van hom af.
“Paul,” sê sy met bewende lippe, maar sy kyk reguit in sy oë. “Is dit oor gisteraand?”
“Ja, Debbie,” sê hy eerlik. “Natuurlik is dit oor gisteraand – hoofsaaklik. Ek het jou lief en as dit nodig is, wil ek jou beskerm.”
“Nee,” sê sy. “Nee, nie so nie.”
“Ons kan nie nou anders nie.”
“Ons kan wag,” sê sy koppig. “Miskien . . . miskien . . . is dit nie nodig nie.”
Hy sien die rooi gloed wat in haar nek en wange opstoot en saggies trek hy haar weer na hom toe. “Ons kan nie wag nie. Moenie dat ons later spyt is nie. Ek gaan ’n groot belofte van jou vra, Debbie, en as jy my regtig liefhet, sal jy my help. Ek wil met jou trou, vandag nog. Maar dan gaan ek jou vra om ons troue ’n absolute geheim te hou. Jy mag niemand daarvan vertel nie. Nie vir Trudie nie en nie vir jou ma nie. Vir niemand nie. En al die jare, totdat ek jou eendag kan kom haal as my vrou, moet jy die geheim vir my bewaar. Dink jy jy sal dit regkry?”
“Natuurlik. Maar dit is nie nodig nie.”
“Dit is nodig. En dit sal nie so maklik wees om die geheim te bewaar nie. Selfs in ons briewe moet ons nooit eens melding daarvan maak nie. Jy is maar net die meisie wat vir my wag totdat ek klaar is en jou kan kom haal. Maar jy moet leer en ek moet leer en die jare sal gou verbygaan. Later kom ek vir jou kuier en kom jy vir my kuier, en as my ouers sien wat ’n oulike meisie ek het, sal hulle heeltemal tevrede wees dat ons verloof raak en so gou moontlik trou.”
Die bloed begin vinniger deur haar are jaag en opwinding bemeester haar. As Paul dit so stel, waarom nie? Solank sy net nie in die pad van sy toekomsdrome staan nie, sal sy alles doen wat hy wil hê. Maar om dit vir daardie een kans uit ’n honderd, ’n duisend, te doen . . . Sy kyk op in sy oë en hy verstaan.
“En as sake verkeerd loop, is jy nie alleen nie. En dan sal ons wel ’n plan maak. Maar dit sal nie. Ek weet. Ek is seker daarvan.”
“Maar waarom dan?”
“Omdat ek jou liefhet en omdat ek oortuig wil wees dat jy aan my behoort as ek ’n duisend myl ver van jou alleen daar in die Kaap sit. Maar miskien is jy nog nie seker dat jy my so liefhet nie.”
“Paul,” verwyt sy hom weer.
Hy glimlag, maar vervolg meer ernstig: “Ons het nie so baie tyd nie, Debbie. Ek het nog nooit vantevore getrou nie en ek weet nie eens hoe lank dit neem om ’n spesiale lisensie te kry nie. Bennie sal weet, maar ek durf hom nie vra nie. So, ons sal maar so gou moontlik moet gaan. Jy gaan nou nie verder teëstribbel nie, gaan jy? Dis al wat ons kan doen. En as jy eendag uitvind dat jy my nie meer liefhet nie, of as jy iemand anders liefkry, sal ek jou nooit hou as jy nie wil bly nie, Debbie.”
Haar oë is al weer vol trane. “O, Paul, ek sal jou altyd liefhê. Jy is die wonderlikste man in die hele wêreld.”
“Nee, my liefste. As ek ’n beter man was, sou ek jou nooit . . .”
Sy sit haar hand oor sy mond. “Nee, dit was ons al twee. En ek sal graag vandag met jou trou, en ek sal jou geheim hou, en ek sal vir jou wag, en ek dink nog jy is die wonderlikste man . . .”
Hy druk haar aan sy hart. “Sodra ek klaar is, kom ek jou haal.” Hy hou haar weg van hom af en bestudeer haar gesiggie. Met die tekens van trane op haar wange lyk sy nog jonger as haar agttien, byna negentien jaar.
Sy sien die frons op sy gesig en vra: “Wat is dit, Paul? Wat makeer?”
“Ek weet nie hoe ons die landdros sal kan oortuig dat jy al een-en-twintig jaar oud is nie. Kan jy nie ’n plan maak nie, Debbie?”
Sy glimlag effens. “Ek dink so. Trudie het ’n swart