Rozeznanie duchów. Jacek Radzymiński
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Rozeznanie duchów - Jacek Radzymiński страница 17
![Rozeznanie duchów - Jacek Radzymiński Rozeznanie duchów - Jacek Radzymiński](/cover_pre683252.jpg)
Rozłączyła się. Niech się wścieknie na nią. Niech znienawidzi. Niech zapomni. Wstrząsnął nią znowu szloch.
Szła dalej, wzdłuż mostu, nie wiedząc właściwie dlaczego. Każde miejsce jest dobre, aby skoczyć… Nagle w monotonnym obrazie kolejnych barierek zobaczyła jakiś kształt. Podeszła zafascynowana, ledwo widząc przez łzy, które wciskał jej z powrotem do oczu porywisty wiatr.
Krzyżyk. Prosty drewniany krzyżyk przyczepiony do barierki dwoma kawałkami miedzianego drutu. A więc to tutaj. Tutaj zabił się Damian.
Chciała pójść dalej, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Więc to tutaj. Stanęła u kresu swojej drogi. Jeszcze splugawi miejsce, gdzie zabił się tak dobry chłopak… Jedyny przyjaciel. Świat zaraz po niej odpocznie, wyliże się z ran.
Telefon zadzwonił po raz trzeci. Odbierze i mu powie! Wykrzyczy mu nienawiść, aby się wściekł i zapomniał! Klaudia kilka razy odetchnęła głębiej, odebrała.
– Kocham cię. Przepraszam – właściwie wypłakała w słuchawkę. Rozłączyła się. – Przepraszam, przepraszam, przepraszam, przepraszam, przepraszam, przepraszam, przepraszam… – powtarzała nieustannie, coraz bardziej niezrozumiale, aż w końcu tylko łkała. Od ciągłego płaczu brakowało jej powietrza, rozkaszlała się. Podeszła do barierki, podciągnęła się… I opadła bezładnie. Trzęsącymi się dłońmi zakryła twarz.
– Nawet się zabić nie potrafię…
Telefon zadzwonił po raz czwarty. Usiadła na moście. Odebrała i już się nie rozłączyła.
Ale niedoszła samobójczyni nie była sama. Niedaleko, w cieniu przęsła, na scenę patrzyła niema obserwatorka. Siedziała w kucki kilkanaście metrów dalej. Oczy składały się jej właściwie tylko z rozszerzonych źrenic. Obserwowała, jak Klaudia, zataczając się z lekka, znika w oddali. Czuła, jak jej towarzysze ogniskują na niej swoją uwagę. Spojrzała w ich kierunku wyzywająco.
– Przegraliście kolejny rok – oznajmiła im z satysfakcją.
Różne myśli przeszły jej przez głowę. Wyłonił się z nich obraz, że w sumie, skoro istnieje życie pozagrobowe, a jej śmierć uwolniłaby Damiana, to za kilka lat i ona zostałaby uwolniona przez kolejną śmierć. I miałaby dla siebie całą wieczność.
Roześmiała się na taki pomysł, co ich bardzo zdeprymowało. Musieli być dumni z takiej eschatologii.
– Jesteście śmieszni – oświadczyła z pogardą. – Śmierć kolejnej osoby zakończy „falę”. Nie jesteście w stanie sprawić, by zabiła się więcej niż dwójka. Dobrze mówię?
Nie odpowiedzieli, ale odczuła ich narastającą nienawiść. Dobrze, że wzięła potrójną dawkę antydepresantów, bo w jej zaćmionym umyśle było teraz więcej odwagi niż rozsądku.
– Jak nie Klaudia, to kogo mamy jeszcze w sieci? Kogo wybierzecie? Izę? Karola?
Poczuła ich wygłodniałe spojrzenia.
– Mnie? – uśmiechnęła się. – Zapomnijcie – wstała. Spoglądała przez chwilę w kierunku świateł miasta. Odwróciła się w stronę żyjącej ciemności za sobą. – Wiecie co? Przed nami jeszcze rok znajomości, a ja już zaczynam za wami tęsknić…
Dwa: MEMORIA
Listopad 2005
I
Skrzyżowanie Wolskiej z Okopową na warszawskiej Woli w rannych godzinach szczytu pełne było, jak zwykle o tej porze, ludzi śpieszących w różnych kierunkach. Listopadowa wilgoć wdzierała się w każdą szczelinę, drobny deszczyk siekł twarze pod każdym możliwym kątem, niezależnie od podmuchów porywistego, zimnego wiatru. Przechodzący przez ulice piesi nie rozglądali się, wtulali głowy w ramiona i tylko w momencie zejścia na jezdnię upewniali się szybko, czy na pewno mają zielone światło. Śmietniki były pełne połamanych parasoli.
Kamilowi deszcz zalewał okulary, więc znajdował się w jeszcze gorszej sytuacji niż większość osób wokoło. Okazało się, że troczki w kurtce już nie ściągają tak jak powinny, więc musiał trzymać kaptur ręką, aby nie spadał pod naporem wiatru. Dłoń bardzo szybko zesztywniała, a szczególnie silny podmuch i tak poradził sobie z kapturem. Nagle lunął deszcz, zalewając mu głowę i kark lodowatą wodą. Zaklął.
Był zmęczony. Całą noc przesiedział u profesora Hodolewskiego, omawiając po raz kolejny szczegóły wystawy. Z niechęcią myślał o tym, skądinąd zacnym uczonym, ponuro przywołał obraz swojej narzeczonej Karoliny, wpatrzonej w profesora jak w obrazek. Nawet obecni studenci czwartego i piątego roku wciągnięci do projektu wykazywali więcej entuzjazmu niż on. Cóż, studenci mogli sobie odespać nieprzespaną noc, choćby na sali wykładowej, a Hodolewski i Karolina nie potrzebowali ani spać, ani jeść, bo to wszystko zastępowała im wystawa. A jemu zostało czterdzieści pięć minut do następnego wywiadu.
Wsiadł do tramwaju skręcającego w Młynarską i po kolejnych pięciu minutach już wchodził do swojego mieszkania mieszczącego się w typowej dla warszawskiej Woli kamienicy z lat pięćdziesiątych, gdzie zawsze śmierdziało szczurem i panowało dziwne połączenie duchoty z wilgocią. Nastawił wodę na kawę, żeby się obudzić.
W mieszkaniu dawno nikt nie sprzątał. W zlewie piętrzyły się brudne naczynia, przedwczorajsze nierozwieszone pranie leżało dalej w misce pod pralką; musiał uprasować koszulę, biorąc ją ze stosu zmiętych, choć czystych ubrań.
W pośpiechu Kamil nie zwrócił uwagi na wydrukowany już stenogram z rozmowy, którą przeprowadził z dowódcą plutonu w Zgrupowaniu Armii Krajowej „Radosław”. Gdyby przeczytał notatkę ponownie, zauważyłby, że jakaś ręka poprawiła w tekście daty i liczby. Nie tak je zapamiętał.
Zadzwonił szkolny dzwonek i po kilku minutach uliczka wypełniła się licealistami rozchodzącymi się do domów. Większość z nich dojeżdżała do szkoły, więc po lekcjach śpieszyła do tramwajów i autobusów, a kilkoro z nich pędziło do pociągu, który jeździł trasą obwodową. Mikołaj i Sylwia mieszkali blisko szkoły, więc nie włączali się do tego nerwowego marszu, tak charakterystycznego dla warszawiaków w każdym wieku. Byli zresztą na tym etapie związku, że poza kolejnym spotkaniem z ukochaną osobą, nie widzieli innego powodu, aby się jakoś specjalnie śpieszyć. Ich koledzy i koleżanki przyjmowali to tak, jak inni ludzie w ich wieku, w zależności od poziomu dojrzałości – począwszy od głupich komentarzy, przez trochę komiczną, poważną wyrozumiałość, po lekkie zniecierpliwienie, bo jeśli gdzieś się razem pojawiali, nie można się było z nimi porozumieć. Dlatego i tym razem zostali szybko wyprzedzeni i pożegnani przez znajomych, co im, bynajmniej, nie przeszkadzało.
– Muszę jeszcze do dziadków skoczyć – mruknął Mikołaj, kiedy już ustalili plany na wieczór. Odprowadził najpierw Sylwię do domu, długo się z nią żegnał, po czym na spokojnie ruszył w swoją stronę. Nawet ta parszywa pogoda nie