Bezsenność. Monika Siuda
Чтение книги онлайн.
Читать онлайн книгу Bezsenność - Monika Siuda страница 8
![Bezsenność - Monika Siuda Bezsenność - Monika Siuda](/cover_pre684002.jpg)
Lidia przestała mówić. Iga zauważyła w jej oczach łzy. Nie miała wątpliwości, że sen, który właśnie opowiedziała, jest dla niej najprawdziwszym koszmarem. Wyraz twarzy Lidii sugerował, że na samo jego wspomnienie przeżywa trwogę.
– Wiem, jak to brzmi – po niedługiej przerwie Lidia ponownie podjęła temat. – Albo raczej, jak nie brzmi – poprawiła się po chwili namysłu.
– Podpowiesz mi, bo przyznaję, że chyba nie nadążam.
– To, co mi się śni, chyba nie można nazwać koszmarem.
– No cóż – westchnęła Iga – rzeczywiście wilkołaków w nim nie ma.
– Ani wampirów, ani duchów – dodała Lidia, wzruszając z rezygnacją ramionami.
– Ale chyba nie to jest najważniejsze.
– A co?
– Wydaje mi się, że najbardziej istotne są emocje, jakie ten sen u ciebie wywołuje. Tylko to, tak naprawdę, określa, co możemy uznać za koszmar. Wierzę, że ludzie czasem śnią najgorsze okropieństwa, które jednak nie wywołują u nich żadnych emocji, a nawet jeśli tak się dzieje, to zaraz po przebudzeniu zwyczajnie o nich zapominają.
– Uważasz, że to, co nazywamy koszmarem, jest pojęciem względnym?
– Sama bym lepiej tego nie ujęła. Mogę tylko dodać, że chyba po prostu każdy ma swój własny koszmar.
– Każdy ma taki koszmar, na jaki zasługuje – spróbowała żartować Lidia, ale dopiero kiedy jej słowa wybrzmiały, zdała sobie sprawę, że w rzeczywistości żart nie był najlepszy.
– Dokładnie – zgodziła się Iga. – Powiedz tylko, dlaczego zdecydowałaś się opowiedzieć mi o swoim śnie właśnie dzisiaj?
– Jak już mówiłam, wiem, że moment, kiedy będę zmuszona powiedzieć o nim Kurakowi, zbliża się nieuchronnie i chciałam się przekonać, jak to wszystko wyjdzie. Czymś innym jest o czymś rozmyślać, a zupełnie inną sprawą jest spróbować ubrać to w słowa. Chciałam sprawdzić, czy moja opowieść zabrzmi tak mało przekonująco, jak się spodziewałam.
– I jak według ciebie wypadła? – zaciekawiła się Iga, która czuła coraz większą chęć zadania chociaż jednego pytania.
– Kiepsko. Mój sen nie jest koszmarem, a przynajmniej w ogólnie przyjętym znaczeniu.
– Ale przecież jest koszmarem i to na tyle okropnym, że skutecznie pozbawia cię snu już od kilku miesięcy.
– No tak.
– Chcesz jeszcze chwilę o tym porozmawiać? – zapytała Iga, spodziewając się, że Lidia może być już zmęczona dyskusją na ten temat.
– Czemu nie. Skoro już się na to zdobyłam.
– Czy znasz kobietę ze swojego snu?
– Nie – zaprzeczyła zdecydowanym tonem Lidia. Idze wydało się, że odpowiedź padła niezwykle szybko. Zbyt szybko.
– A może ma to coś wspólnego z jakimś wspomnieniem z okresu twojego dzieciństwa – zasugerowała.
– Nic podobnego. Nigdy nie widziałam tych ludzi, tej kobiety.
– A może chociaż przypominasz sobie ten dom? Może miałaś okazję w nim kiedyś przebywać?
– Nic podobnego. Budynek jest mi zupełnie obcy.
– Może twoi rodzice będą w stanie go rozpoznać, kiedy im go opiszesz?
Lidia spojrzał na nią zaskoczona.
– Przecież to sen. Majak ukazujący coś zupełnie nierealnego – stwierdziła zdumiona. – Jak mogłabym pytać o coś podobnego rodziców?
– Przecież sama twierdzisz, że we śnie jesteś małą dziewczynką. Możesz nie pamiętać, że gościłaś kiedykolwiek w tym miejscu.
– Wiesz, wciągnięcie w to szaleństwo moich rodziców byłoby ostatnią rzeczą, którą bym chciała zrobić.
– Pewnie masz rację – stwierdziła zamyślona Iga, nie do końca jednak przekonana do słuszności tego stwierdzenia.
– Sama powiedz, jak mam coś takiego opowiedzieć Kurakowi? – wróciła Lidia do zasadniczego tematu rozmowy.
– Zwyczajnie. Płacisz mu za rozwiązanie problemu. Jeśli nie zdobędziesz się na szczerość, bez względu na to, co o niej sądzisz, utrudnisz mu pracę, a być może całkowicie ją uniemożliwisz.
– Pewnie masz rację.
– Wiesz, że mam. Pozwól mu poznać fakty, na podstawie których będzie mógł wyciągnąć wnioski.
– Tak zrobię.
– I nie myśl o tym, jak brzmi twoja opowieść. Najważniejsze, że jest prawdziwa. – Iga miała nadzieję, że Lidia nie zrezygnuje z terapii. Jej przyjaciółka była już dostatecznie zmęczona bezsennością, by zacząć się o nią martwić.
– Tak sądzisz?